Doğan Cüceoğlu' nun Konuşması

Seçil Öğretmenim ve Doğan Cüceloğlu

Nilüfer Öğretmenim ve Doğan Cüceloğlu

Bugün benim için kötü başlayıp güzel biten  bir gündü .Öncelikle bana bu güzel günü armağan eden Nilüfer ve Seçil öğretmene, çok teşekkür etmek istiyorum. Çarşıda dolaşırken tesadüfi bir şekilde Güneyin öğretmeni ve Seçil öğretmenle karşılaştım. Doğan Cüceloğlu'nun Seminerine katılmak üzere gidiyorlardı.Fazla davetiyelerinin olduğunu ve katılıp, katılamayacağımı sordular ve  bende memnuniyetle kabul ettim.

Bugüne kadar kişilik gelişimi ve iletişimle ilgili  kitapları  okumaktan hep kaçmışımdır yada hep yarıda kalmıştır.Nedense yazılanlar beni bana anlatığı için okumaktan hep vazgeçmişimdir.Bu yüzden seminere biraz tedirgin gittim ve  itiraf edeyim konuşmanın sonunda da huzursuz olacağımı düşündüm ama bu sefer böyle olmadı. Kendi öz eleştirimi içim huzurlu bir şekilde hocam sayesinde yaptığımı farkettim.Doğru olanı nasıl yapacağımı anladım ve başlangıç için de hocamın "Keşkesiz Bir Yaşam İçin İletişim" adlı kitabını aldım ve imzalattım.

Resimden de anlaşıldığı gibi, günüm çok kötü başladığı için; saçım,başım dağınık ama sonunda yüzümdeki bu tebessümün mimarı ...

Yüreğinize sağlık hocamm..

Anne ve Babalar Sahnede

Bence ebeveyn olarak iletişim konusunda sınıfta kaldık. Yetişkiniz ama özgüvenimiz yetersiz.Neden mi?

Dün Güneyin kreşinde iletişimle ilgili olarak, anne ve babalara yönelik drama gösterisi vardı.Oyuncu bizlerdik. Kreşte ki öğretmenlerimiz aslında bizlere çocuklarımız gibi düşünmemiz için fırsat 

verdiler.Ama biz çuvalladık.

Çocuklarımızın  bizden daha başarılı olduğu kesin. Kendi adıma Güney, benden ve babasından  çok daha iyi duygularını ifade  ediyor. Sahne ye çıktım, çıktım  ama  hayal gücüm tıkandı. Bize verilen görevi yerine tam anlamı ile yerine  getirdim desem yalan olur,

Aslında bir yetişkin olarak duygularımı karşımdaki insanlara anlatamazken, gösteremezken oğlumun bana kendini anlatmasını beklememin çok doğru olmadığını anladım. İtiraf ediyorum çocuklarımız bizden daha olgun .Yapamadığın bir şeyi, başkasının yapmasını bekleme; hele bu çocuksa ....